| Een ziekenhuis is ook maar een mens |
|
In memoriam voor het oude Vlietland ziekenhuis Bracht men de zieken tot mij – ik stond open: hier werd geboren, verpleegd, gekoesterd, genezen, gestorven. De roze herinnering verdampt, de bloed- plas gedweild, het doodsbed ontmanteld, werd ik met blindheid geslagen, mijn bloedsomloop stilgelegd, de huid geschonden, botten gebroken, het skelet geslecht, in de ingewanden woekert de sloophamer, in longen wolkt het stof. Nog één stuiptrekking, dan ben ik ontwricht en ontslapen: na het puin is er de leegte,| het duurzame niets.  |
