|
Gisteren nog kwamen we te zamen
vanwege de herinnerde doden, vandaag
bezingen wij de vrijheid. Weten we het
nog, werkelijk – wéten: we zijn vrij,
ze zeggen het allemaal! Inmiddels
prevelt de vrede, herinnert ons
de wijsgeer, we wijzen met de vinger bij:
we moeten onze tuin onderhouden.
Vrede is een vreemd gewas.
Voorjaar: bezorgd om de tedere schade
als de bloemen vrezen kijken we
verbaasd verheugd naar het prille
tere broze ingetogene: zulke scheutjes?
Des zomers ontkiemt het gevaar
dat het loof dichtgroeit, zich verstikt,
we moeten de uitwassen inperken.
Dan nog het nazomers woekeren,
verdorren, verleppen, verwelken,
het roesten der kleuren aanzien
en snoeien, voordat op sterven
na dood, turfmolm tegen vriesbrand.
Gisteren nog kwamen we te zamen
vanwege de doden, vandaag moeten
we de tuin in. Telkens. Opnieuw.
Het gedicht is geschreven t.g.v. de viering van 65 jaar bevrijding op 5 mei 2010. De wijsgeer is natuurlijk Voltaire. De ‘tedere schade’ is ontleend aan het beroemde sonnet van J.W.F. Werumeus Buning
|
