|
Nooit heb ik wat mij werd ontnomen
zo bitter, bitter liefgehad.
We denken aan vroeger, tellen
het gemis, wegen het woord
vermist, terwijl de tijd stil-
valt in de bomvolle steden;
maar de tijd staat niet stil;
wie zichzelf verliest, laat even
het heden los, telt af terwijl
het hart slaat, tot een vogel
fluit. We moeten dit herhalen,
telkenmale, ook al gromt
hier de vrede gulzig door de hof
van straten en winkels, soms
zingt een sirene de geluidloze
schreeuw ternauwernood hoorbaar.
Het motto is ontleend aan de tekst van Ida Gerhardt (uit: Het carillon) die op de sokkel van het bevrijdingsbeeld van Jan van Luyn te lezen is
|
